19 - ابن جوزى مىگويد : كنيهء آن حضرت ابوالحسن و لقبش زين العابدين است و رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم او را سرور عابدان ناميد . و از جمله لقبهايش سجّاد و ذوالثّفنات و زكى و امين است . ثفنات عبارت از آن اعضاى بدن شتر است كه وقت خوابيدن به زمين مىخورد و درشت مىشود ؛ مانند سر زانوان و نظاير آن ، مفرد آن ثفنه ( پينه ) است ، چون در اثر سجده‌هاى طولانى مواضع سجده‌اش پينه بسته بود . « 1 » 20 - ابن طلحه مىگويد : او را لقبهاى زيادى است كه تمامى آنها بر آن حضرت اطلاق مىشود ، مشهورتر از همه زين العابدين و سرور خداپرستان ، زكى ، امين و ذوالثّفنات است . مىگويند : علت ملقب شدن آن حضرت به زين العابدين آن است كه وى شبى در محراب عبادتش در حال تهجد ايستاده بود كه شيطان به صورت اژدهايى در مقابل او مجسم شد تا او را از عبادتش باز دارد ، ولى او اعتنايى بر وى نكرد ، به سمت انگشت شصت پايش آمد و آن را در دهان گرفت باز هم اعتنايى نكرد ، پس انگشت او را آزرد ولى آن حضرت نمازش را نشكست ، همين كه از نماز فارغ شد و خداوند پرده از آن راز برداشت ، دانست كه او شيطان است بر او ناسزا گفت و لطمه‌اى بر او زد و فرمود : « اى ملعون دور شو ! » او به راه خود رفت ؛ امام عليه السلام به پا خاست تا ذكر خود را تمام كند در آن حال صدايى شنيد ، در حالى كه صاحب صدا را نمىديد ، سه بار گفت : براستى كه تو زين العابدينى ! و اين جمله در بين مردم منتشر شد و

--> ( 1 ) - تذكرة الخواص : ص 324 .